Vandaag heb ik urenlang met mezelf in gesprek gezeten om na te gaan waarom mensen uit elkaar groeien in plaats van naar elkaar toe. Het was een enerverend en confronterend gesprek met mezelf. Ik wil graag de conclusie en het belangrijkste leermoment met jullie delen, want ik kan onmogelijk alle gedachten beschrijven die door mijn hoofd gingen.
De kern van mijn inzicht is dit:
Het is belangrijk om jezelf af te vragen vanuit welke lens je naar je partner kijkt. Die lens bepaalt namelijk hoe je jouw partner ziet. De lens bepaalt je visie, je houding, je emoties en uiteindelijk ook je gedrag tegenover je partner. Daarnaast bepaalt diezelfde lens je verwachtingen van jezelf én van de ander. De lens is als een trechter: wat je erin stopt, zie je uiteindelijk terug in de realiteit van de relatie tussen twee mensen.
Maar wat bedoel ik precies met een lens?
Stel dat jouw lens gevormd wordt door onverwerkte trauma's. Dan kijk je naar je partner vanuit jouw pijn. Onbewust verwacht je dat hij of zij jouw wonden heelt, en beoordeel je jouw partner op de manier waarop hij of zij met jouw trauma's omgaat. Vaak ben je je er niet eens van bewust dat juist die trauma's jouw blik bepalen. Toch verwacht je dat je partner zich voortdurend aanpast, omdat je denkt dat je anders niet gelukkig kunt zijn.
Is jouw lens de verwachting van je familie, omdat je hen niet wilt teleurstellen? Dan zul je jouw partner voortdurend afmeten aan hun normen en verwachtingen. Zijn of haar gedrag, status, financiële situatie, omgang met anderen – alles wordt langs die meetlat gelegd.
Is jouw lens jouw persoonlijke geluk? Dan beoordeel je vrijwel alles wat je partner doet op basis van hoe jij je daardoor voelt. Zodra jouw gevoel van geluk niet wordt vervuld, ervaar je teleurstelling of ongelukkigheid.
Is jouw lens een bepaalde levensstijl of mate van welvaart? Dan wordt de relatie voortdurend beoordeeld aan de hand van die levensstandaard. Wanneer daaraan niet wordt voldaan, ontstaat ontevredenheid.
Ik denk dat jullie begrijpen wat ik bedoel.
Wanneer jouw lens echter de dien is, wordt al het bovenstaande van ondergeschikt belang. Kies je werkelijk voor de islam als jouw lens, dan staat de tevredenheid van Allah سبحانه وتعالى boven de verlangens van de nafs. Dat vraagt erom dat je jouw blik steeds opnieuw richt op de islam, zodat Zijn tevredenheid het hoogste doel blijft.
Ik geloof dat veel teleurstellingen, frustraties, misverstanden en zelfs relatiebreuken kunnen ontstaan wanneer onze lens niet voortdurend op de islam gericht is.
Daarom wil ik iedere getrouwde en gescheiden persoon uitnodigen om eerlijk naar zichzelf te kijken. Vraag jezelf af: domineerde mijn gevoel, mijn ego of mijn verlangens boven de islam? Wees oprecht en onderzoek je eigen houding en gedrag tegenover je partner. Wees streng voor jezelf. Waren het je emoties, je ego, je hebzucht of misschien zelfs je arrogantie die de boventoon voerden?
Vaak zul je ontdekken dat je gevoel de leiding had en dat je, zonder het te beseffen, het huwelijk vooral benaderde vanuit wat het jou moest opleveren in plaats van vanuit wat jij erin moest investeren.
Allah سبحانه وتعالى kan je daarmee beproeven en je laten zien waar jouw ware liefde en loyaliteit werkelijk liggen.
Treed daarom het huwelijk binnen omwille van Allah سبحانه وتعالى. En als een scheiding uiteindelijk onvermijdelijk blijkt, laat ook die dan plaatsvinden omwille van Hem.
Het is niet erg om eerlijk toe te geven dat jouw lens niet juist was. Integendeel, dat vraagt moed. Echte groei begint bij zelfreflectie.
En als het je tijdens je huwelijk niet is gelukt om jouw lens op de islam te richten, wees dan een goede vriend voor jezelf. Neem die les mee naar een eventueel toekomstig huwelijk. Doe je dat niet, dan is de kans groot dat dezelfde oude lens opnieuw tot hetzelfde resultaat zal leiden.