Als relatiecoach probeer ik vooral goed te luisteren naar wat beide partners nodig hebben om zich gelukkig te voelen binnen het huwelijk. Wanneer beiden bereid zijn om bij te dragen aan elkaars geluk, zou je kunnen spreken van een gelukkig huwelijk.
Maar daar ligt meteen ook het probleem.
De vraag is namelijk: wat maakt mij gelukkig?
Geluk is een gevoel. En gevoelens veranderen. Als gevoelens veranderen, verandert ook de mate waarin wij ons gelukkig voelen. En wanneer ons gevoel van geluk verandert, veranderen vaak ook de standaarden die wij ooit voor een gelukkig huwelijk hebben gesteld. Dan wordt jouw eigen gevoel de maatstaf. Hoe oprecht dat ook voelt, uiteindelijk draait het dan vooral om jouw geluk.
Egoïsme hoeft op zichzelf niet verkeerd te zijn, zolang jouw geluk uiteindelijk wordt afgemeten aan de tevredenheid van Allah (سبحانه وتعالى).
Wanneer wij de tevredenheid van Allah vooropstellen, zijn wij bereid onze gevoelens opzij te zetten wanneer deze in strijd zijn met de islamitische richtlijnen.
Plaats je daarentegen jouw gevoel van geluk boven de teksten van de islam, dan zul je voortdurend verwachten dat je partner jouw steeds veranderende gevoelens tevredenstelt. En wanneer dat niet gebeurt, ervaar je teleurstelling en concludeer je al snel dat er iets mis is met het huwelijk. Je behandelt jouw gevoel alsof het de absolute waarheid is. En wanneer dat gevoel structureel onbevredigd blijft, wordt een scheiding al snel gezien als de logische uitkomst.
Opvallend genoeg zeggen veel mensen pas ná een scheiding: "Waar ging het eigenlijk allemaal over?"
Het probleem is dat velen tijdens hun huwelijk zo gefocust waren op hun eigen geluk, dat zij de islamitische inzet van hun partner als vanzelfsprekend zijn gaan beschouwen. Dat hij of zij je motiveerde om dichter bij Allah te komen, je inspireerde om een betere moslim te worden, je islamitisch hielp vormen en de kinderen een islamitische opvoeding gaf, werd niet langer gewaardeerd.
Gevoelens zijn veranderlijk. De visie van de islam daarentegen is een vaste basis, stevig geworteld als een boom. Daarom adviseerde de Profeet ﷺ ook om te trouwen met iemand die de dien serieus neemt.
Onze standaarden zijn tegenwoordig vaak zo werelds geworden dat teleurstelling altijd op de loer ligt. We zijn bijna verslaafd geraakt aan het idee dat onze partner voortdurend onze emotionele behoeften moet blijven vervullen.
We willen dat onze partner zoveel mogelijk verdient, zodat we meer van de wereld kunnen zien of meer kunnen kopen. We willen dat onze partner zich beperkt tot het minimale aan islamitische verplichtingen, zodat er vooral genoeg tijd overblijft voor elkaar. We willen dat onze kinderen alles krijgen, hoog worden opgeleid en nooit pijn of armoede hoeven te ervaren.
Maar hoeveel van deze standaarden zijn werkelijk gebaseerd op de islam?
Waar is de tevredenheid gebleven met de voorzieningen die Allah schenkt, zolang onze partner zich inspant, hard werkt en op halal wijze zijn of haar inkomen verdient?
Waar zijn de gezinnen gebleven die vooral dankbaar zijn voor een islamitische opvoeding, zodat hun kinderen bestand zijn tegen de intellectuele en religieuze uitdagingen van het Westen?
Waarom herinneren wij onze kinderen niet vaker aan de dood, aan het Hiernamaals en aan het feit dat deze wereld slechts tijdelijk is?
Een ustaadh herinnerde mij hier onlangs nog aan met de woorden:
"Jij bent nog steeds de wali van je kinderen."
Met andere woorden: jij bent verantwoordelijk voor hen en jij zult over hen worden ondervraagd. Geef jij hun vooral de dien mee, of vooral de dunya?
Een andere ustaadh zei iets wat mij eveneens is bijgebleven:
"Huwelijksproblemen ontstaan vaak door een gebrek aan visie."
Of beter gezegd: een gebrek aan een islamitische visie.
Hoe mooi zou het zijn als wij konden zeggen:
Alhamdulillaah. Mijn partner komt zijn of haar islamitische verplichtingen na, inspireert mij om een betere moslim te worden en zet zich in om de rechten en plichten binnen het huwelijk serieus te nemen. En als dat betekent dat wij eenvoudiger leven, ondanks onze inspanningen om meer welvaart te verkrijgen, dan zeggen wij: Bismillaah.
De hoge standaarden van de dunya — op het gebied van geld, materialisme, luxe, levensstijl en de behoefte om aan anderen te laten zien hoe gelukkig wij zijn — hebben onze oemmah geen goed gedaan.
You know it, and I know it.
Dus controleer nog eens eerlijk welke standaarden jij hanteert binnen jouw huwelijk. Vraag jezelf af: hoeveel daarvan zijn werkelijk islamitisch, en hoeveel zijn gevormd door de dunya?
Misschien zal deze boodschap kritiek oproepen. Dat is prima. Wij zijn tenslotte niet op aarde om een popularity contest te winnen, maar om de tevredenheid van Allah na te streven.
Doe er je voordeel mee.